1- هویت سردرگم: مرحله‌ای از توقف در روند زندگی که ویژگی آن حالت آشفتگی است. در سردرگمی هویت، فرد هیچ‌گونه انتخاب ثابتی در مورد تعهدات خود ندارد و در اهداف و ارزش‌های خود هیچ جستجویی نمی‌کند. اگر هم در گذشته بحرانی را تجربه کرده باشد بدون آن که در پی آن تعهدی ایجاد کرده باشد کاوش خاتمه یافته است. مشخصه اصلی این نوع هویت بی‌تفاوتی همراه با فقدان تعهد و جستجوگری است. این افراد عمدتاً بی‌تفاوت و بی‌علاقه هستند و نقش‌های اجتماعی را امتحان نموده، به سرعت ترک می‌نمایند و خود را به دست سرنوشت و شانس می‌سپارند و هر کاری که جماعت انجام دهند با آن‌ها هم داستان می‌شوند، عزت نفس کمی دارند، تکانشی هستند و تفکری نا‌‌منظم دارند.

2- هویت دنباله‌رو: گروه دنباله‌رو از نظر تعهد به اهداف و برنامه‌های زندگی در سطح بالایی قرار دارند ولی فاقد تجربه کاوش هستند. زمینه اصلی در پایگاه هویت دنباله‌رو، اجتناب از انتخاب و خود‌مختاری است. افراد دارای هویت دنباله‌رو در حالی که جستجوگری اولیه را نداشته‌اند به دسته‌ای از اهداف، ارزش‌ها و عقاید تعهد دارند (مارسیا، 1980). نوجوانانی که هویتشان پیش از موعد تثبیت می‌شود تأیید دیگران برایشان اهمیتی اساسی دارد. عزت نفس آنان تا حدود زیادی بستگی به تأیید دیگران دارد. معمولاً برای مراجع قدرت اهمیت زیادی قائلند و بیشتر با نوجوانان دیگر همنوایی می‌کنند و کمتر استقلال رأی دارند. در این حالت از هویت، نوجوانان هیچ باور روشنی درباره­ی خودشان ندارند و به سادگی هر هویتی که از طرف والدین یا افراد دیگر پیشنهاد می‌شود می‌پذیرند. در واقع نوجوان هویتی را می‌پذیرد که از قبل به وسیله افراد و اشخاص دیگر مشخص و انتخاب شده است.

3- هویت بحران‌زده: این پایگاه با جستجوگری فرد، اما بدون دسترسی به تعهد کافی توصیف می‌شود. از نظر تحولی مقدم‌تر از پایگاه هویت موفق است. این پایگاه به معنای جستجوگری فعال همراه با تعهد اندک است. در این حالت هویت، فرد نیاز دارد که خود را در تجارب مختلف بیازماید تا به شناخت عمیقی در مورد خود برسد. حالت وقفه­ی هویت ممکن است همراه با پریشانی و استرس باشد و در نتیجه این افراد در مقایسه با سایر حالت‌ها بیشتر تمایل دارند که مدت کمتری در حالت تعلیق باقی بمانند.

4- هویت تحقق‌یافته: مارسیا هویت موفق را تقریباً شامل رویارویی با بحران‌های شخصی و تصمیم‌گیری متفکرانه می‌داند که در آن فرد نسبت به انتخاب‌های گوناگون و دشواری که زندگی برایش فراهم آورده است آگاه می‌گردد. هویت موفق نشان دهنده­ تعهدی است که پس از دوره‌ای از جستجوگری به دست می‌آید. مارسیا (1996) معتقد بود که این حالت نقطه‌ی پایان فرایند شکل‌گیری هویت است. این حالت هویت، پایگاه فردی است که بحران هویتی را پشت سر گذارده و به هویت مشخص متعهد شده است. این افراد، برخی خصیصه‌های شخصیتی مانند سطح بالایی از انگیزه پیشرفت و عزت نفس و روان رنجور خویی پایین و پیروی از وجدان و برونگرایی بالایی را نشان داده­اند. افراد با هویت پیشرفته، استفاده کمتر از مکانیزم‌های دفاعی و سطح پاینی از کمرویی، همچنین سطح بالایی از کنترل درونی نسبت به پایگاه‌های هویت دیگر نشان داده‌اند.